0

Πότε και πώς κόβουμε την πιπίλα!

Baby with Pacifier

Πόσες φορές δεν έχετε ορκιστεί ότι δεν θα του ξαναδώσετε ποτέ πιπίλα, αλλά το επόμενο κιόλας λεπτό έχετε αθετήσει το λόγο σας, υποκύπτοντας στο σπαρακτικό κλάμα του μικρού σας μπόμπιρα; Ο μικρός αυτός«εκβιαστής» ξέρει καλά ότι του έχετε μια μικρή αδυναμία και τώρα εσείς αισθάνεστε για μια ακόμη φορά «ένοχη» επειδή δεν φέρατε εις πέρας την αποστολή σας. Τελικά, όμως, είναι τόσο σημαντικό να του «κόψετε» αυτή την τόσο αγαπημένη του συνήθεια;

Κατά τα λεγόμενα των ψυχολόγων, η πιπίλα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό αξεσουάρ για το μωρό: εκτός του ότι είναι το μόνο μέσο που του εξασφαλίζει την σίτιση του, το κάνει και να αισθάνεται πολύ όμορφα. Όταν ένα μωρό πιπιλάει την πιπίλα του, εκκρίνονται στον οργανισμό του ενδορφίνες, ορμόνες που δημιουργούν έντονη ευφορία. Αποτέλεσμα; Το μικρό αυτό πλασματάκι αισθάνεται αμέσως μια αγαλλίαση, μια ηρεμία και ένα αίσθημα καθησυχασμού, που ξεχνάει τον πόνο του, παρηγοριέται και αποκοιμιέται χωρίς δεύτερη σκέψη. Να λοιπόν το πρώτο μεγάλο πλεονέκτημα για τις μαμάδες, που δεν αντέχουν να ακούνε το μωρό τους να κλαίει.

Αρκεί βέβαια να μην ξεπερνάτε το μέτρο, γιατί τότε άθελα σας «σαμποτάρετε» την ανεξαρτησία του μωρού σας.

Επίσης, η συνεχής χρήση της πιπίλας δεν το βοηθάει να μάθει να εκφράζεται και να συνομιλεί με τους γύρω τουΠέρα όμως από την ομιλία, μια πιπίλα που έχει γίνει συνήθεια στο παιδί (και τη μαμά) κόβει κάθε δίαυλο επικοινωνίας – όχι μόνο λεκτικής – με το περιβάλλον του, αφού με το πρώτο κλάμα – που είναι σαφής ένδειξη ότι κάτι θέλει – η μαμά χώνει στο στόμα του την πιπίλα για να το ηρεμήσει (και να ηρεμήσει και η ίδια). Αποτέλεσμα; Το παιδί δεν έχει τη δυνατότητα να μας δείξει τι είναι αυτό που το ενοχλεί και σταδιακά απομονώνεται. Ναι λοιπόν στην πιπίλα, αλλά, αφού πρώτα έχετε δοκιμάσει τις αγκαλιές, τα γλυκόλογα, το νανούρισμα, τα παραμύθια και έχουν αποτύχει.

«Πώς να του την κόψω»;

Για να γίνει ο αποχωρισμός με την πιπίλα όσο πιο ανώδυνος γίνεται, θα πρέπει να περιμένετε να περάσουν τα πρώτα του γενέθλια, αφού από τότε και μετά καθίσταται λιγότερο σημαντική η ανάγκη του για βύζαγμα. Γενικά, σε αυτή την ηλικία ένα μωρό αρχίζει και ανακαλύπτει και άλλους τρόπους που το βοηθάνε να χαλαρώσει, να ηρεμήσει και να νιώσει ασφάλεια, όπως π.χ. παίρνοντας αγκαλιά το αρκουδάκι του ή το μαξιλάρι του. Για να πετύχετε πιο εύκολα το στόχο σας, θα πρέπει το εγχείρημα σας να πραγματοποιηθεί μια περίοδο που στο σπίτι θα επικρατούν συνθήκες ηρεμίας.
Ξεκινήστε καθιερώνοντας κάποιες ώρες της ημέρας, κατά τις οποίες θα βγαίνετε βόλτα με το παιδάκι σας χωρίς να έχετε πάρει μαζί την πιπίλα του. Με αυτό τον τρόπο σταδιακά θα καταλάβει ότι δεν μπορεί να τη χρησιμοποιεί όταν βρίσκεται στο δρόμο, στα μαγαζιά, στο πάρκο ή σε φιλικά σπίτια, παρά μόνο στο δωμάτιό του. Επιβραβεύετε το κάθε φορά που τα καταφέρνει μακριά από την πιπίλα του ίσως με κάποιο αυτοκόλλητο σε χαρτί Α4 στο ψυγείο. Εννοείται, βέβαια, ότι το βράδυ δεν πρόκειται να του στερήσετε τη χαρά να αποκοιμιέται μαζί της!

Πιπίλα ή δάχτυλο;

Μερικά μωράκια ανακαλύπτουν την απόλαυση να πιπιλούν το δάχτυλό τους, κατά προτίμηση τον αντίχειρα, ήδη από την κοιλιά της μαμάς τους. Θα θυμάστε βέβαια εκείνο τον υπέρηχο που κάνατε όταν είσαστε έγκυος και βλέπατε το μωράκι σας να έχει το δάχτυλό του στο στόμα. Αυτή η συνήθεια πολλές φορές παραμένει η αγαπημένη του ακόμη και μόλις έρθει στον κόσμο, οπότε εσείς βλέπετε το πλασματάκι σας να λάμπει από ευτυχία όταν πιπιλάει το δάχτυλό του.

Το πιπίλισμα του δαχτύλου είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο για ένα μωράκι, γιατί κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής του διάγει το «στοματικό στάδιο».Το στόμα είναι για το μωρό η μεγαλύτερη πηγή απόλαυσης, ένα πολύτιμο εργαλείο, όχι μόνο για να φάει αλλά και για να γνωρίσει -μέσα από αυτό – τον κόσμο γύρω του. Όσο για τα χεράκια του; Είναι το καλύτερό του παιχνίδι. Πιπιλώντας το δάχτυλό του, λοιπόν, διασκεδάζει και ηρεμεί. Ωστόσο, όσο μεγαλώνει, περνά στο επόμενο εξελικτικό στάδιο και συνήθως σταματά από μόνο του να βάζει το δάχτυλό στο στόμα. Η πλειονότητα των παιδιών εγκαταλείπει τη συνήθεια πριν από την ηλικία των πέντε χρόνων

Τα υπέρ

Η πιπίλα«κόβεται» πιο εύκολα από το πιπίλισμα του δαχτύλου. Όταν το μωράκι σας μεγαλώσει, μπορείτε να πετάξετε την πιπίλα. Ύστερα από τα πρώτα γοερά κλάματα και τις αναπόφευκτες ανησυχίες που θα διαρκέσουν λίγες ημέρες, το μωρό (που έχει αδύναμη μνήμη) θα το ξεχάσει. Αντίθετα, το δαχτυλάκι του είναι πάντοτε διαθέσιμο, έτοιμο να «φωλιάσει» μέσα στο στόμα. Εξάλλου, όταν όλοι οι άλλοι τρόποι αποτυγχάνουν, η πιπίλα αποτελείτο τελευταίο και πιο αποτελεσματικό«όπλο» σας για να ηρεμήσει. Αντί να κλαίει, διοχετεύει όλη του την ενέργεια στην πιπίλα, ηρεμεί και κοιμάται γλυκά. Οι οδοντίατροι συμφωνούν ότι η πιπίλα βλάπτει τα δοντάκια του μωρού λιγότερο από το δάχτυλο. Τα μωράκια που πιπιλούν το δάχτυλο τους πιέζουν τα δόντια τους προς τα έξω και κινδυνεύουν να παρουσιάσουν προγναθισμό.

Τα κατά

Το μωρό, που έχει μάθει να ηρεμεί μόνο με την πιπίλα και του είναι απαραίτητη για να είναι ευτυχισμένο, αρχίζει σταδιακά να εξαρτάται από αυτήν. Μεγαλώνοντας, λοιπόν, δεν θα ενδιαφέρεται να ανακαλύψει τον κόσμο, να γνωρίσει τους ανθρώπους, να διασκεδάσει με τα παιχνίδια του και υπάρχει ο κίνδυνος να απομονωθεί. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν γίνεται κατάχρηση. Κάθε φορά, δηλαδή, που το μωράκι κλαίει, είναι νευρικό ή ανήσυχο, προτού βιαστείτε να του δώσετε την πιπίλα του για να ηρεμήσει, αναζητήστε τα αίτια του κλάματος και αναρωτηθείτε μήπως θέλει τη μανούλα του και όχι το «υποκατάστατο» της. Αν το μωρό σας συνηθίσει να κοιμάται με την πιπίλα, θα σας ξυπνάει τη νύχτα κάθε φορά που τη χάνει. Ωστόσο, μην κάνετε το λάθος και την κρεμάσετε από κάποια κορδέλα τυλιγμένη στο λαιμό του μωρού σας, με τη σκέψη ότι έτσι δεν θα τη χάνει, γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πνιγεί. Ακόμα, παρατεταμένη χρήση δημιουργεί ορθοδοντικά (χασμοδοντία- στραβά δόντια- υπερώα) και οδοντιατρικά (τερηδόνα, άφτρες) προβλήματα, κλπ.

 Πριν αγοράσετε την πρώτη του πιπίλα λάβετε υπόψη σας τα εξής:

Αγοράζετε πάντα πιπίλα με διάμετρο πάνω από 3 εκατοστά. Μικρότερες πιπίλες μπορούν να μπουν στο στόμα του μωρού και να το πνίξουν.
– Αγοράζετε πιπίλα που έχει δίσκο εφοδιασμένο με τρύπες ώστε να εξασφαλίζεται ο σωστός αερισμός της περιοχής γύρω από το στόμα και να αποφεύγεται η ασφυξία, αν κατά κακή τύχη μπει όλη η πιπίλα στο στόμα του μωρού.
– Αγοράζετε πάντα πιπίλα η οποία στη μία άκρη έχει κρίκο που το χρησιμοποιείτε κάθε φορά που θελήσετε να τη βγάλετε από το στόμα του μωρού ή σε περίπτωση που σφηνωθεί στο στόμα του.
– Διαλέξτε πιπίλα από αγνό καουτσούκ και όχι από σιλικονούχο ελαστικό, επειδή οι τελευταίες μπορεί να σπάσουν ξαφνικά στο στόμα του μωρού και να το πνίξουν.
– Ελέγχετε τακτικά την πιπίλα για τρύπες και σχισίματα. Μια σπασμένη πιπίλα μπορεί να σπάσει μέσα στο στόμα του μωρού σας και να προκαλέσει ασφυξία.
– Μη στερεώνετε την πιπίλα στο καροτσάκι ή στα ρούχα του μωρού με κορδόνι ή κορδέλα, γιατί μπορεί να πνιγεί.

Μπαντανά Μαρίκα – Λογοθεραπεύτρια

Πηγή : http://babyradio.gr/

0

Σας καλωσορίζουμε στο blog μας μ’ ένα υπέροχο άρθρο για τη βελτίωση της συμπεριφοράς του παιδιού χωρίς φωνές της Janis – Norton !

90e876a76a94573a56b8b36e679e7889_XLΗ μέθοδος της Janis-Norton για τη βελτίωση της συμπεριφοράς του παιδιού χωρίς φωνές!

Μπορεί να βελτιωθεί η συμπεριφορά ενός παιδιού δίχως φωνές και γκρίνιες;

Η ειδική σε θέματα γονιών Noël Janis-Norton υποστηρίζει πως ναι – και έχει σύμμαχό της μία διασημότητα, την ηθοποιό Έλενα Μπόναμ Κάρτερ που ορκίζεται ότι οι συμβουλές της, της άλλαξαν τη ζωή.

 Οι συμβουλές τηςJanis-Norton αποτελούν τμήμα ενός ολόκληρου προγράμματος που έχει επινοήσει και το οποίο στις αρχές Μαΐου εξέδωσε ως οδηγό για γονείς. Τιτλοφορείται «Calmer, Easier, Happier Parenting: The Revolutionary Programme That Transforms Family Life» και υπόσχεται να φέρει την πολυπόθητη γαλήνη και ηρεμία στο σπίτι.

Να μερικές από τις συστάσεις του βιβλίου:

● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.

Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό».

Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς.

● Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού (π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό».

Η έκφραση «βλέπω ότι…» κάνει τα παιδιά να τεντώνουν τ’ αυτιά τους, διότι δεν είναι μία έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να τα επιπλήξουμε ή να τα διορθώσουμε για κάτι. Σταδιακά, θα μάθουν τα παιδιά να συσχετίζουν το «βλέπω ότι…» με το ότι θα ακούσουν ότι έκαναν κάτι καλό, και θα επιδιώκουν ολοένα περισσότερο να το ακούσουν.

● Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες.

Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύο.

Τα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.

● Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν.

Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί.

Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασετο παιχνίδι σου».

● Ετοιμασθείτε εκ των προτέρων. Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. Επιπλέον, το παιδί είναι αυτό που θα μιλάει, όχι εσείς.

Τι πρέπει να κάνετε; Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή (να μην έχει προηγηθεί καυγάς) που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσήσας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα).

Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του.

Παράδειγμα; «Όταν γυρνάμε από το ποδόσφαιρο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Πού θα βάλουμε την τσάντα; Πού θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;».

Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του.

● Απομακρύνετε ό,τι αποσπά την προσοχή. Αν λ.χ. τα παιδιά σας παίζουν το πρωί αντί να ετοιμάζονται για το σχολείο, βάλτε τα ρούχα τους σε ξεχωριστά δωμάτια ώστε να μην συναντηθούν πριν ντυθούν. Ή πάλι αν αρνούνται να ντυθούν ζεστά το χειμώνα, εξαφανίστε τα καλοκαιρινά ρούχα από τα ντουλάπια ώστε να μην τα έχουν πρόχειρα και βάζουν κοντομάνικα.

● Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε με το πρώτο (στο 90% των περιπτώσεων τουλάχιστον) εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί. Είναι κατάλληλη για παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών και δεν συνιστάται σε δύοπεριπτώσεις: όταν το παιδί κάθεται μπροστά σε μία οθόνη και όταν βιάζεστε.

Η μέθοδος έχει ως εξής:

1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το.

2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού.

3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά.

4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις τώρα» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη).

5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

Καθώς θα περνάει ο καιρός, το τελευταίο βήμα θα πάψει να είναι απαραίτητο και τελικά θα απαιτούνται μόνο τα τρία πρώτα.
Πηγή : adoptedingr.wordpress.com